… en Antheïa heeft twee linker handen en raakt snel overprikkeld.

Zoals ik in mijn inleidend blog al schreef, wonen we (sinds kort) op een boerderij. We zijn (tijdelijk) gaan wonen bij mijn moeder. Dit, omdat we in een één-slaapkamerappartement woonden en dat werd toch echt te klein met Ubbe erbij.
We hebben de afgelopen tijd wel hard gezocht naar een woning, maar konden helaas niks vinden. Als je zelf nu op zoek bent, snap je waarschijnlijk wel waarom. De huizenmarkt is echt belabberd op het moment.

Klussen

Om fatsoenlijk op de boerderij te kunnen wonen, moesten we eerst mijn oude slaapkamer omtoveren tot twee slaapkamers. Bart heeft een opleiding gevolgd tot timmerman en is over het algemeen best handig, dus ik gaf hem het vertrouwen om deze slaapkamers te maken. De laatste week van juli was hij al heel vastberaden na zijn werk elke avond gaan klussen. Waarna we de eerste twee weken van augustus vakantie hadden en de planning was om in de eerste week alles klaar te krijgen, zodat we in de tweede week rust hadden.
Als je ooit hebt geklust, kan je al raden dat dit niet is gebeurd.

Dekbedovertrekmode

Ubbe’s kamer was af in het eerste weekend van onze vakantie en Bart kon aan de inbouwkast beginnen in onze kamer (voor de rest hoefde er niks te gebeuren in onze kamer). Mijn moeder en ik zouden samen gaan schilderen op Ubbe’s kamer en een goede vriendin was zo lief om te komen helpen. Ze was alleen vergeten oude kleren aan te trekken en liep uiteindelijk rond te dansen in een dekbedovertrek. Het werkt zullen we maar zeggen.
Ikzelf werd al na vijf minuten ontslagen, omdat ik het wit van het plafond raakte en dat mocht natuurlijk niet. Ik heb toen maar de gelukkige huisvrouw gespeeld.

Camouflagemuur

Vervolgens begon ik de dag erna aan een camouflagemuur op Ubbe’s kamer. Volgens mijn moeder zouden we alle vlekken er de eerste dag wel op krijgen. Twee dagen later zaten ze er allemaal op en kwamen we erachter dat er nog wel een tweede laag op zou moeten.
Na die laag kwamen we erachter dat er nog wel een derde laag op mocht. Gefrustreerd is niet het juiste woord voor hoe ik me voelde.
Ik raak snel overprikkeld en omdat ik geen rust kon nemen vanwege de tijdsdruk, was ik best wel overprikkeld (understatement). Normaal gesproken zou ik dus ook zeggen tegen mezelf: ‘pak die rust meid, je hebt het nodig’. Nu kon ik dat niet, omdat het in die vakantie af moest, het liefst de eerste week nog. Daarnaast was het 35 graden en dat werkte ook niet echt mee, zoals je je wellicht kunt voorstellen.

De derde dag was Bart zo lief om mij te komen helpen met de lagen van de verf en aan het eind van die dag kon ik beginnen aan de zwarte lijnen om de vlekken. Bijna had ik de kwast erbij neer gelegd, maar mijn eigenwijsheid kwam om de hoek zetten en ik ben er toch aan begonnen. Weer een dag later was het af.
Volgens mijn moeder zou ik, elke keer dat ik naar die muur keek, me trots voelen voor wat ik toch even had gedaan.

Als ik nu naar de muur kijk voel ik me niet trots. Ik ben doodsbang dat er een krasje op komt.

Ubbe mag in ieder geval trots zijn op zijn (ogenschijnlijke) bijdrage.

Overprikkeld

Ik was dan ook dolblij dat dit klaar was.
Die blijheid verdween echter als sneeuw voor de zon toen ik naar de kamer ernaast liep en besefte dat heel die kamer nog blauw moest worden gemaakt. Ik deed een schietgebedje, dat deze kleur wel in één keer zou pakken, maar tevergeefs…
Diezelfde dag vertelde Bart, dat hij een broodmes kwijt was en dat hij bang was dat hij het per ongeluk tussen de isolatie had laten liggen. In het plafond.

Ik raakte steeds meer overprikkeld en toen hoorde ik ook nog eens dat onze spullen drie dagen eerder werden verhuisd, terwijl er nog geen plek was op de boerderij, want de kamers waren nog niet af.
Mijn hoofd stond op ontploffen en ik heb toen echt even de tijd moeten nemen om ’s avonds bij te komen en alles een plekje te geven. Gelukkig was mijn moeder ook zo lief om die week elke nacht voor Ubbe te zorgen, zodat wij ‘s avonds konden bijkomen en doorslapen.
Het tweede weekend waren de kamers in principe klaar, maar moest alles nog ingericht worden. Hier zijn we het overgrote deel van de tweede week mee bezig geweest en ook toen hebben we dus nauwelijks rust gehad.

Het laatste weekend van onze “vakantie”, waren onze kamers helemaal klaar en ontbrak alleen nog ons woongedeelte op de eerste verdieping. Hier zouden onze bureaus en bank met TV en Xbox komen. We zouden die laatste zaterdagavond een feestje geven en eigenlijk zag ik dit helemaal niet meer zitten. Ik was moe en wilde gewoon rust. Gelukkig had Bart daar alle begrip voor en heb ik aan het eind van de avond lekker een serie zitten kijken. Dit keer wel buiten bij het kampvuur bij de rest van het bezoek.
Ik ben Bart dan ook zeker heel dankbaar, dat hij mijn autistisch hoofd accepteert en dat hij niet moeilijk doet over dat dit niet “sociaal acceptabel” is.

Series

Aan gamen ben ik de laatste tijd dus eigenlijk niet toegekomen. Maar gelukkig heb ik wel tijd (en energie) gehad, om lekker lui een serie te kijken. De serie Good Girls stond al een tijdje op mijn kijklijst, maar elke keer dat hij op mijn scherm voorbij kwam, dacht ik echter dat het niks zou zijn (ondanks dat hij op mijn kijklijst staat, ik weet wat je nu denkt). Een maandje geleden wist ik echter absoluut niet meer wat ik moest kijken en had ik het maar aangezet onder het mom van “we zien wel”. Na de eerste aflevering was ik verkocht. De serie is niet bijster origineel, maar kijkt makkelijk weg en heeft toch een beetje een spanningsniveau. Ik heb bijvoorbeeld geprobeerd Orphan Black te kijken, maar ik durfde na het einde van seizoen 1 niet verder te kijken. Mijn hart kon het niet aan. Wellicht probeer ik het over een jaar nog eens.

Good Girls gaat echter over drie gewone moeders, die geld nodig hebben en uit wanhoop besluiten een supermarkt te overvallen. Hierdoor raken ze verwikkeld in het criminele circuit met alle gevolgen van dien.
Ook las ik van de week dat het laatste seizoen van Jane the Virgin uitkomt en ook hier kijk ik naar uit. Ik was vanaf aflevering één verkocht. Het gaat over een meisje dat maagd wilt blijven tot het huwelijk, maar door een gruwelijke fout zwanger wordt. Ik vind het een hilarische serie, maar je moet er wel van houden. Dus heb je de serie nog nooit gezien? Probeer dan in ieder geval aflevering 1 te kijken, zou ik zeggen.
27 September staat dus in mijn agenda. En stiekem ook in die van Bart.

Einde in zicht

Ons woongedeelte is inmiddels ook af en ik zei van de week nog tegen Bart dat het wel een beetje lijkt op een mancave. Bart was het hier wel mee eens en vond dit natuurlijk heel tof.
Ik gelukkig ook. De muren zijn niet afgewerkt en de draden hangen los, maar het werkt en ik vind het voor nu wel even helemaal goed. Het heeft een industriële look en daar valt ook wat voor te zeggen.
Nu eerst genieten.

Want met deze lieve puppy’s is genieten niet zo moeilijk.

Pootjes van Carmelle & Legolas

Leave a Comment